Brieven van Diewertje

Brief 1 Diewertje

Beste lezer,

Mijn lievelingsfilm, fightclub, begint met het einde. Ik denk dat ik deze film al wel honderd keer heb gezien. Ik weet precies wanneer de bekende tagline komt: The first rule of Fight Club is: you do not talk about Fight Club. The second rule of Fight Club is: you DO NOT talk about Fight Club! Third rule of Fight Club: someone yells ‘stop! ‘, goes limp, taps out, the fight is over. Volgens de maker van deze film gaat Fight club niet over vechten. Het gaat over jezelf herontdekken.

Eigenlijk keek ik tot voor kort altijd dezelfde films, dat was vertrouwd, ik wist precies wat er ging gebeuren. Ik ben vaak bang nieuwe dingen te beginnen, omdat ik niet weet hoe het zal aflopen. Zelfs het kijken van een nieuwe film vond ik spannend. Hoe dat is ontstaan vertel ik je graag.

Zo’n twee jaar geleden ben ik op mezelf gaan wonen, met geen idee wat er kon gaan gebeuren en wat mij te wachten stond. Een ding wist ik zeker; ik was helemaal klaar voor deze uitdaging. Iedereen weet natuurlijk wat er de afgelopen gebeurde; corona. Ik ging van een vaste baan in de horeca in een nieuwe leuke stad, naar isolatie en een te lage uitkering. Als 19 jarige zat ik daar alleen, met de hoop om een nieuw avontuur aan te gaan. Dit avontuur werd vager met de dag. Ik moest opeens opletten met alle keuzes die ik maakte zodat ik zeker kon zijn niet de verkeerde besluiten te nemen, want die ruimte had ik niet. Hierdoor ontstond er een angst om nieuwe dingen aan te gaan, ik sloot mezelf af van het leven zelf. Deze angst begon klein maar begon zich al snel te verspreiden naar elke vierkante millimeter in mijn leven. Ik raakte erin verstrikt.

Door wat ik vroeger heb meegemaakt ben ik nooit echt stabiel geweest in mijn mentale gezondheid. Professionele hulp stond nu niet bepaald op nummer één aangezien ik vaak niet eens genoeg geld had voor de huur of om mezelf te voorzien van eten. Ik negeerde mijn problemen, ik deed alsof er niks mis was. Omdat ik bang was om hulp te vragen, want ik dacht altijd als ik hulp vraag ben ik ‘zwak” en zouden mensen op mij neerkijken. Ook waren mijn ouders net uit elkaar, ze konden niet financieel bijspringen. In deze periode was ik goed in mijn problemen, zoals mijn mentale gezondheid te negeren omdat ik er midden in zwom en er alleen voor stond.

Bij het schrijven van deze brief besef ik nog meer dat het een hele moeilijke en verdrietige tijd was. Het Bouwdepot geeft me ademruimte die ik nu nodig heb. Ruimte om mezelf te herontdekken. Ruimte om nieuwe dingen aan te gaan, zonder dat ik weet hoe die zullen eindigen.

Hoe ik de eerste maanden van het Bouwdepot heb ervaren vertel ik je graag in de volgende brief.

Met vriendelijke groet,
Diewertje

Brief 2 Diewertje

Hoi beste lezer,

Mensen zeggen wel eens dat ik een luide stem heb, maar ik ben nu ook echt mijn eigen stem aan het ontdekken. Door therapie, schrijven en tekenen kom ik er steeds beter achter wie ik ben.

Zoals ik je in de vorige brief vertelde, durfde ik vroeger geen nieuwe dingen te beginnen, omdat ik niet wist hoe het af zou lopen. Zo keek ik altijd dezelfde film, omdat dat voorspelbaar en veilig voelde.

Nu kijk ik regelmatig nieuwe films en lees nieuwe boeken. Ik voel me comfortabel genoeg om verschillende genres uit te proberen. Daardoor leer ik veel over films en verhalen en begrijp ik steeds beter wat ik wel en niet mooi vind. Ik wil later verder in de filmwereld of als creatief schrijver aan de slag, dus ik hoop dat dit me daarbij helpt. Eén van mijn doelen in het Bouwplan was het starten van een nieuwe hobby. De afgelopen maanden heb ik me gerealiseerd dat het volhouden of oppakken van oude hobby’s voor mij belangrijker is dan een nieuwe beginnen. Ik heb nu weer mentaal de vrijheid om te schrijven en te tekenen. Vroeger voelde ik me vaak hopeloos en wilde ik dat iemand me eindelijk zou begrijpen. Nu wil ik gewoon graag mijn kant van het verhaal laten zien. Ik hoop dat anderen zich kunnen herkennen in mijn verhaal en het hen kan helpen om vooruit te komen.

Ik ben trots dat mijn andere doel uit het Bouwplan, die van therapie starten, is behaald. Dit is de eerste keer dat ik zelf om hulp heb gevraagd. Ik stond al maanden op de wachtlijst en net na de start van het Bouwdepot ben ik ook echt begonnen. Er was eerder gekeken of ik voor de behandelingen niet eerst mijn eigen risico hoefde te betalen maar dat lukte niet. Door het Bouwdepot kan ik mijn eigen risico nu zelf betalen en heb ik geen tijdsdruk omdat ik me niet meer druk hoef te maken over of ik de behandelingen nog wel kan betalen. De combinatie van het Bouwdepot en naar therapie gaan zorgt ervoor dat ik sterker in mijn schoenen sta. Ik ben dankbaar dat ik de belofte aan mezelf om dit geld, via therapie, nuttig te besteden heb kunnen waar maken.

Iets waar ik eigenlijk heel graag over wil vertellen zijn mijn vakanties deze zomer, maar ik voel me er ook verlegen over. Dit is de eerste keer dat ik zelf op vakantie kan gaan. Dat voelt eng om toe te geven want er zijn ook mensen die het niet kunnen betalen. Die persoon ben ik zelf altijd geweest.
Ik ging voor een paar dagen een vriendin opzoeken in Zwitserland die ik al lang niet had gezien. Om ‘ja’ te kunnen zeggen op haar vraag om op vakantie te gaan, voelt heel speciaal. Onderweg kreeg ik tijdens de busreis helaas wel erg last van paniekaanvallen. Door het Bouwdepot kon ik voor mijn eigen (mentale) gezondheid kiezen en op de terugweg de trein nemen. Ik heb dan wel minder kunnen sparen deze maand omdat ik de busreis al had betaald en een extra treinkaartje moest kopen maar het was wel een verstandige keuze voor mij en ik had nooit gedacht dat ik ‘care free’ en spontaan naar Zwitserland kon gaan.

Het Bouwdepot heeft me de ruimte gegeven om te leren met geld om te gaan en soms iets minder verstandige uitgaven te doen zonder dat ik dan meteen minder hoef te eten. Vaak waren dat gebaren die ik nu wel kan maken en daardoor soms groter zijn dan ik zou kunnen. Zoals een cadeau voor mijn vriend, schoenen voor mezelf of een vriendin eens trakteren op eten. Ik ben ondanks dat heel trots op de buffer die ik heb opgebouwd, al had het misschien nog meer kunnen zijn. Dit jaar is tijd om aan mezelf te werken maar ik heb nu ook weer motivatie om zelf geld te gaan verdienen.

Voor mij is het Bouwdepot een plek die me de vrijheid geeft om mezelf te kunnen worden en zijn, want jezelf zijn in Nederland kost veel geld. Geld voor therapie maar bijvoorbeeld ook geld voor kleding waar je je fijn in voelt of geld om uit eten te kunnen gaan en banden met anderen op te kunnen bouwen. Het geeft me ook de ruimte om met meer rust te zoeken naar een goede woning en een baan die mij bij past. Een van mijn doelen was weggaan uit de woning waar ik zat toen ik met het Bouwdepot startte. Dat is gelukt, en daar ben ik blij om, maar een thuis heb ik nog niet gevonden. Daar hoop ik je in mijn volgende brief meer over te vertellen.

Groet, Dieuwertje

Brief 3 Diewertje

Beste lezer,

Dit is alweer de laatste brief, het Bouwdepot jaar zit erop. Een jaar wat voor mij in het teken stond van werken aan mezelf.

Ik ging in therapie en daarin kwam een hoop van vroeger naar boven. Vanaf jongs af aan heb ik geleerd om door te gaan, door te duwen. Ik dacht dat het me wel ging lukken. Totdat school zei dat ze zagen dat het niet goed met me ging, en ik echt rust moest nemen. Ik had geen focus meer, vergat examens of afspraken. Ik kwam in een depressie en een burn-out terecht. Door het geld van het Bouwdepot kon ik even stoppen met werken zonder dat ik meteen mijn huis zou verliezen. Helaas gaan ze er met werk niet zo netjes mee om en ben ik nu aan het onderzoeken met mijn moeder en therapeut hoe ik dat kan aanvechten.

Ik ben bijna een jaar geleden verhuisd met mijn vriend. Financieel was dat op dat moment slimmer. We moesten snel het huis uit omdat mijn vriend een tijdelijke woning had. Toen hebben we snel een keuze gemaakt, en die bleek achteraf niet goed. We wonen nu boven een kroeg waar een half jaar geleden iets heel naars is gebeurd. In de zomer is daar een schietpartij geweest terwijl ik binnen zat. Vanaf dat moment heb ik me niet meer echt veilig gevoeld in mijn eigen huis. Ik ben nu opzoek naar een andere woning.

Ondanks dat het nog niet super goed gaat, had ik dit jaar nooit willen missen. Ik kon eens zonder schaamte met vriendinnen naar de stad gaan om koffie te halen. Mezelf of de mensen die er altijd voor mij zijn een keer trakteren. Dat voelde zo fijn, om ook een keer te kunnen geven. Therapie haalt veel nare dingen naar boven, maar dat is nodig om echt een volgende stap te kunnen maken in mijn leven.

Ik merk het ook aan mensen om mij heen, die niet die ruimte hadden om aan zichzelf te werken, om even pauze te nemen. Het zou goed zijn als zij dat ook even hebben, ruimte om iets op te bouwen, schulden aflossen, rust te hebben. Dat voelt scheef; jonge mensen die al op jonge leeftijd zulke grote verantwoordelijkheden krijgen die ze niet kunnen dragen, of dat nooit hebben geleerd.

Weet je nog dat ik schreef dat ik zo’n filmfan ben? Het fijnste moment van dit jaar was toen ik met vrienden naar de premiere van ‘Nope’ ging, een Jordan Peele film. Dat was echt een ervaring. We hebben nog 3 uur nagepraat over de film. Ik vind het zo gaaf om in de huid van de schrijver of director te stappen. Om te onderzoeken waarom ze iets zo hebben gefilmd en gemaakt. Echt kijken vanuit de maker. Ik vind het echt leuk om nieuwe dingen te leren. Ik ben nu bijvoorbeeld een boek aan het lezen over kleurgebruik in film.

Ik zou wel editor willen worden, om schrijvers te helpen hoe ze iets scherper op papier te zetten. Het lijkt me ook leuk om mensen te helpen, zoals een psycholoog. Ik merk zelf hoe belangrijk het is om met iemand te praten. Over een half jaar wil ik school weer oppakken, dan is mijn klas terug van stage. Ik heb nu nog een klein spaarpotje van het Bouwdepot maar wil ook met mijn begeleider kijken of ik in aanmerking kom voor een uitkering. Ik ben er nog niet, maar ik ben onderweg. Stukje bij beetje gaat het beter.

Dankjewel voor het lezen van mijn brieven. Wie weet kom je mijn naam nog eens tegen in de aftiteling van een film of in de colofon van een boek, haha.

Veel groeten,
Dieuwertje