Brieven van Jokeh

Brief 1 Jokeh

Hallo lezer,

Mijn naam is Jokèh. Dat spreek je niet uit als Joke, maar als Djokeh. Je bent vast nog niet eerder iemand tegengekomen met deze naam. Ik ook niet! Mijn naam komt, net als ik, uit Nigeria. Toen ik 7,5 jaar oud was ben ik met mijn broertje geadopteerd door mijn Nederlandse ouders. In het adoptie rapport staat dat mijn ouders niet meer voor me konden zorgen. Helaas kan ik hun gezichten niet meer herinneren.

Ik ben geboren in Nigeria, een Nigeriaanse naam. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen met die naam. Ik was 7,5 toen ik met mijn broertje geadopteerd werd. Ik herinner me plekken waar ik ben geweest, maar geen mensen meer. Ik ken naar een paar kleine woordjes.

Ik vloog voor de allereerste keer, samen met mijn broertje. Ik ontmoette al gauw mijn opa en oma’s, ooms en tante’s, kwam op een nieuwe school in Alphen aan de Rijn, en moest een nieuwe taal leren. In Nederland rook het ook heel anders. Soms, als ik in een Afrikaanse keuken ben, ruikt het ineens naar vroeger.

Mijn ouders leerde ons een hoop en ik had het fijn thuis. Totdat mijn broertje naar de middelbare school ging. Hij werd niet goed begrepen door zijn omgeving en kwam in de problemen. Alle aandacht ging naar hem en mijn ouders vergaten een beetje dat ze nog een kind hadden, die schreeuwde om aandacht maar niet gehoord werd. Toen het echt de verkeerde kant opging met mijn broertje zijn mijn ouders gescheiden. We leven nu allemaal op ons eigen eilandje, er wordt niet echt gepraat. Gelukkig is de band met mijn broertje goed gebleven.

Ik woon nog steeds in hetzelfde huis, met mijn vader. Dat gaat op dit moment niet zo goed. Hij heeft ook trauma’s van vroeger die hij op mij projecteert. Hij heeft heel veel stress rondom mijn broertje met rechtszaken. Hij is ook verslaafd geraakt aan alcohol. De sfeer is dus gespannen thuis.

Ik ben nu 21 jaar. Wat ik echt graag wil is een plek voor mezelf. Ik voel mezelf een zwerver omdat ik me thuis niet veilig voel. Ik ga de ene keer naar mijn vriend, dan naar mijn moeder of naar mijn oma. Maar daar zit ik in hun space, die kan ik niet steeds innemen. Ik verlang echt naar een plek voor mezelf waar ik tot rust kan komen, om aan mezelf te werken. Dan kan ik ook meer open staan naar mijn familie. Als zij het ook willen kan de band weer beter worden.

Ik doe de laboratorium opleiding in Leiden voor chemisch analist. De stress die ik thuis ervaar heeft ook invloed op school. Ik heb veel moeite met concentratie, ben veel aan het overdenken. Om die reden heb ik ook tijdelijk mijn bijbaantje opgezegd, het is nu echt te veel. Via de huisarts heb ik een doorverwijzing gevraagd om in therapie te gaan. Hopelijk kan ik daar in 2023 mee starten.

Een ander doel voor komend jaar, naast het vinden van een eigen woonplek, is het halen van mijn rijbewijs. Er is veel gebeurd met mijn vader en ik kon hem niet naar het ziekenhuis brengen als dat nodig was. Het lijkt me ook leuk om een keer op vakantie te kunnen met vrienden, om samen op roadtrip te gaan.

Mijn begeleider zei dat ze ziet dat ik heel graag wil, maar dat het niet lukt. Ze ziet dat ik aan het overleven ben in plaats van gewoon te leven. Daarom heeft ze me opgegeven voor het Bouwdepot. Ik ben haar daar heel dankbaar voor.

In de volgende brief vertel ik je graag meer over hoe het met me gaat en hoe het Bouwdepot me helpt.

Groeten,
Jokèh

Brief 2 Jokeh

Beste lezer,

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen, van december tot januari ging het even niet goed met me. Alles werd me even te veel. December is eigenlijk altijd een vervelende maand, omdat we thuis tijdens de feestdagen altijd ruzie krijgen. En dit jaar dus ook. Ik wilde een plan maken voor oud en nieuw, maar omdat mijn ouders niet bij elkaar zijn lijkt het dan alsof ik voor één iemand kies. Wat dus voor veel ruzie zorgde.

Toen is het geëscaleerd bij mijn vader. Hij viel van de trap door zijn alcoholgebruik. Daarvoor moest de ambulance komen, zo erg was het. Ik verblijf nu niet meer bij hem. Er is daar te veel gebeurd. Toen de laatste druppel viel besloot ik weg te gaan. Ik slaap nu bij mijn opa en oma en bij mijn vriend.

Gelukkig ook goed nieuws: ongeveer een maand geleden kreeg ik te horen dat er een appartement voor mij beschikbaar komt. Eind april of begin mei kan ik de sleutels krijgen. Dat vooruitzicht helpt me ook erg. Ik heb al een Pinterestbord met hoe ik hoop dat mijn woning eruit komt te zien. Ik wil witte muren en een groene bank, en ik houd veel van planten. Mijn oma is al heel veel dingen aan het verzamelen voor in mijn nieuwe huis.

Ik moet nog wel wennen aan het idee. Het is spannend om alleen te gaan wonen, maar ik denk dat ik het wel echt nodig heb. Een plek om na te denken zonder gestoord te worden en me te concentreren op mijn examens. In plaats van me continu aan te moeten passen en rekening te houden met anderen. Ik heb gewoon meer ruimte nodig. Fysiek, met een woning, maar ook mentaal. In die tijd dat ik in een neerwaartse spiraal zat, kon ik de druk even niet meer aan. Het gaf zoveel rust dat ik toen door het Bouwdepot even kon stoppen met werken.

Wat ik heb geleerd: durf te voelen wat je voelt en laat het toe. Ik kan het alleen nog lastig een naam geven, de dingen die ik voel. De traumatische gebeurtenissen die ik heb meegemaakt, kan ik nog niet altijd zo goed beschrijven. Ik praat wel met mijn begeleider, maar we zijn nu aan het kijken of ik via de GGZ in therapie kan.

Over twee maanden stopt het Bouwdepot. Dan ga ik solliciteren in de buurt waar ik ga wonen, daar zijn veel vacatures dus ik maak me financieel niet zoveel zorgen. Samen met m’n studiefinanciering moet het dan goedkomen. Mijn studie is soms wel lastig en stressvol, en de laatste periode voor de zomer is altijd wel druk. Maar op stage bij het laboratorium gaat het goed. We werken voornamelijk met olie en water. Als een klant naar ons toe komt met een probleem, gaan we dat onderzoeken en ontwikkelen we het recept opnieuw. Je bent lekker bezig en je voelt je na zo’n dag ook voldaan.

Het hoogtepunt van afgelopen jaar was dat ik op vakantie ben geweest met vrienden naar Griekenland. Het Bouwdepot zorgde ervoor dat ik mee kon gaan en dit zelf kon betalen. Daardoor was ik baas over mijn vakantie. Gewoon het even weg zijn, plezier kunnen maken met vrienden en even niks aan je hoofd hebben was heel fijn.

Ik begon tijdens het Bouwdepot-jaar ook met rijles. Dat doe ik nog steeds en dat gaat goed. Ik denk dat ik ergens in augustus op kan voor het examen. Het eerste wat ik dan ga doen is mijn moeder naar de McDrive brengen! Dat hoort er toch wel een beetje bij als je je rijbewijs hebt 😉

Groeten, Jokèh