Brieven van Ledje

brief 1 begeleider Ledje

Beste lezer,

Als nieuwe Bouwdepot-begeleider sinds dit jaar, stel ik me graag aan je voor. Mijn naam is Ledje, ik werk nu alweer 14 jaar als schoolmaatschappelijk werker bij Lumens. Je zou dus wel kunnen zeggen dat ik aardig honkvast ben. Sinds een half jaar begeleid ik een student die een jaar lang het Bouwdepot ontvangt. 

Na mijn studie als maatschappelijk dienstverlener heb ik de docentenopleiding gedaan waar mijn interesse in het onderwijs ontstond. Toen ik maatschappelijk werk in het onderwijs ontdekte, vond ik daar mijn droombaan. Jongeren in vier jaar zien groeien en uitzwaaien met een diploma, dat vind ik fantastisch. 


In het begin van mijn carrière had ik veel scholen in mijn pakket met een paar uur per school. Door de jaren heen heb ik de zorgvraag zien veranderen: al die scholen hebben de uren flink uitgebreid. Er kwamen niet alleen meer aanmeldingen, de hulpvraag werd complexer en vanuit verschillende leefgebieden tegelijkertijd. Dat is ook wel de landelijke tendens; het welzijn van jongeren staat onder druk. 

Het idee vanuit mijn positie is dat ik maar kort in beeld ben. De richtlijn vanuit de gemeente is vijf gesprekken per persoon, al kijk ik zelf wat nodig is, óók als dat om meer vraagt. Het traject met Bouwdepot is daarin echt een uitzondering, daarin begeleid ik een jongere een jaar lang.

Dat traject begon zo’n 5 maanden geleden. Om haar privacy te bewaken noem ik de studente die ik begeleid in deze brief Asja. Het is bijzonder om te zien wat ze allemaal heeft geleerd in deze korte tijd. Veel begeleiding heeft ze niet eens nodig, ze is erg zelfstandig. Op dit moment videobellen we eens in de drie weken, in verband met haar stage. Wekelijks hebben we contact via whatsapp. Toen ik haar aan het begin sprak zei ze: ‘ik moet een bijbaan hebben’. Ook al is dat fysiek, door gezondheidsproblemen, eigenlijk niet haalbaar. Dat zie ik overigens vaker: jongeren met gezondheidsproblemen, die op zichzelf wonen en bovenop een pittige studie eigenlijk verschillende baantjes moeten hebben om het hoofd boven water te houden. Asja kan zich door het Bouwdepot nu echt richten op haar studie en zichzelf.

Nu er financiële ruimte is, gaan de gesprekken niet langer alleen over schulden en inkomen, maar ook over waar ze het geld aan uitgeeft. Asja besloot aan het begin van dit traject geen geld aan anderen uit te willen lenen. Haar familie heeft het niet breed en ze was bang geen ‘nee’ te kunnen zeggen als zij vroegen om geld. Nu besluit ze soms ook anders en leent ze toch geld uit. In plaats van daar een oordeel over te hebben probeer ik haar spiegel te zijn, en vraag ik haar of dat een bewuste keuze is. Voor iemand die niet gewend is om geld te hebben, om te kunnen geven, snap ik dat ze dat ook wil. Ze heeft altijd hulp moeten ontvangen van anderen; nu wil ze kunnen geven. Ik vind het knap van haar dat ze bedacht heeft dat dat niet grenzeloos is. Ik wil haar daar graag bij helpen om haar daar aan te herinneren. Deze les gaat niet alleen over geld. Het gaat echt over; hoe bewaak ik mijn grenzen? Dat ze hier in mag leren, daar de ruimte voor krijgt is zo waardevol.

Asja heeft afgelopen half jaar besloten om bij haar zus te gaan wonen. De relatie tussen haar en haar moeder is niet altijd goed voor haar en is soms beklemmend. Haar moeder heeft haar nodig, financieel en in het huishouden, en thuis is de sfeer vaak niet best. Daarnaast voelt ze de druk om het goed te doen; haar moeder heeft immers alles in Polen achtergelaten om een betere toekomst op te bouwen voor haar kinderen hier in Nederland. 

Dat ze die ruimte heeft genomen om haar eigen pad in te slaan is belangrijk voor haar geweest. Er kwam meer rust om te herstellen van haar operatie, die ze door het Bouwdepot kon voorschieten. Onafhankelijkheid is belangrijk voor haar; daarom is ze nu ook haar rijbewijs aan het halen. Dat voelt voor haar als een investering in de toekomst. 

Ik voel door het Bouwdepot zelf ook meer ruimte in het begeleiden; als het goed gaat hoef ik het niet direct los te laten. Ik merk dat ze erg bezig is met de toekomst, met het leven na het Bouwdepot. Ze wil plannen maken voor daarna.

Asja heeft nogal wat meegemaakt. Daarom was ze aangemeld voor een traject met psycholoog. Het eigen risico kon ze met het Bouwdepot betalen. De huisarts en psycholoog schat in dat ze meer nodig heeft dan de 10 gesprekken die voor haar gereserveerd waren, waardoor ze opnieuw op de wachtlijst staat voor een andere behandeling. Omdat het nu goed met haar gaat, denkt ze: ik heb het niet meer nodig. Ik en de huisarts denken daar anders over, dat het wel goed zou zijn. Ik merk bij mezelf dat ik er dan toch wat van vind, en mezelf terug moet roepen om te bedenken: als iemand iets niet doet, zal daar een goede reden voor zijn. Ik heb het daar dan graag over met haar. Wie weet dat, wanneer ze zichzelf dan hardop hoort beredeneren, ze er toch anders over gaat denken. 

Maar misschien heb ik hier ook wel in te leren. Ik heb het niet eerder meegemaakt wat geld vanuit het Bouwdepot kan doen met een jongere. Misschien heeft ze die psycholoog nu ook wel niet meer nodig. Het geeft jongeren wellicht ook wel een langere en grotere boost dan dat ik zelf inschat. Of misschien is de tijd nog niet rijp en komt de therapie op een ander moment. De tijd zal het leren. 

Ik ben blij dat ik als maatschappelijk werker jongeren kan begeleiden in hun Bouwdepot traject. Het is fijn dat ik met school automatisch al een netwerk om de jongere heb staan. Bijvoorbeeld de mentor, die in de gaten houd of de student komt. Ik zie de jongere langer en ook buiten het hulpverleningstraject. Ook omdat een student richting een diploma gaat. Als schoolmaatschappelijk werker zijn we heel laagdrempelig; ik zit in een kamer van de school; het contact maken en in contact blijven is heel makkelijk. Hier hebben jongeren veel meer de vrije keus. Wat dat betreft zie ik echt een match tussen Bouwdepot en schoolmaatschappelijk werk. 

Over ongeveer anderhalve maand komt Asja terug van stage en zal ik haar weer veel op school treffen. Dan komt er weer een leukere tijd van begeleiden aan. Ik heb zin om dan echt met haar te gaan terugkijken. Ze is zo druk dat ze bijna niet in de gaten heeft hoe hard ze is gegroeid. Dat wil ik haar graag laten zien, ik ben echt trots op haar. Dat je zo verstandig met dat geld om kan gaan op zo’n jonge leeftijd; daarin heeft ze me echt verwonderd en verbaasd. 

Ik schrijf je over een tijdje weer met een update. 

Veel groeten,
Ledje