Brieven van Ruweida

Brief 1 Ruweida

Beste lezer,

Toen ik op 14 december thuis kwam in mijn kamer, stonden mijn vrienden/vriendinnen daar ineens; de kamer was versierd voor mijn 19e verjaardag. Alle mensen waar ik het meest om gaf samen in een kamer. Allemaal bij een om mij te feliciteren. Ik weet niet zeker of ik me ooit eerder zo blij had gevoeld. Het was echt het liefst wat iemand ooit voor me had gedaan. Er was een cake er waren slingers, al mijn vrienden waren er. Het voelde perfect.

Voor het eerst sinds 18 jaar vierde ik mijn verjaardag, voelde ik me geliefd. Bij mijn oom en tante, waar ik sinds mijn 7e woonde, werd mijn verjaardag nooit gevierd. Op 8 jarige leeftijd kwam ik samen met hen en hun kinderen naar Nederland. In Somalië is er oorlog en mijn ouders overleden. Het was moeilijk voor mij in Nederland. Ik sprak de taal niet en had geen goede band met mijn oom en tante. Ik voelde me er nooit veilig of thuis en ze behandelde me niet als hun eigen kinderen. Mijn oom mishandelde me jarenlang waardoor ik me vaak opsloot op mijn kamer. Dat was mijn safe-space; een plek waar ik mijn boeken en mijn laptop waren.

Niemand heeft ooit iets gemerkt, zelfs niet op school. Na weer een voorval met mijn oom werd het te veel en besloot ik dit vorig jaar zomer tegen een vriendin te vertellen. Een vriendin waarbij ik vaak over de vloer kwam. Haar ouders waren heel aardig tegen haar, en zelfs tegen mij. Ik was jaloers, dit is wat ik ook wilde. Ik was blij voor haar, maar het deed pijn. Ik besefte dat mijn thuissituatie niet normaal was. Deze vriendin zei dat ik voor mezelf op moest komen. Ik was bang, maar zij gaf me de push om voor mezelf te kiezen. Ik ging naar de huisarts die me de politie liet bellen. Ongeveer een halfuur later kwam de politie bij de huisarts voor me en dat was heel eng. Ik was nog nooit eerder in contact met de politie geweest en had naast 2 van mijn vrienden nooit aan iemand over mijn thuissituatie verteld. Dus om het nu aan de politie te vertellen was een hele shock. Ik weet nog dat ik de hele tijd aan het trillen was en het moeilijk was om uit mijn woorden te komen. Alles ging door me heen. Ik wist niet wat er verder ging gebeuren. Maar ik wist wel dat ik nooit meer terug naar dat huis wilde gaan. Nadat ik alles aan de politie had verteld, belde ik een vriendin van me op. Ik had haar kort uitgelegd wat er was gebeurt en ze kwam met haar ouders mij ophalen. Ik had ongeveer een maand bij haar gewoond. Inmiddels woon ik via zorgorganisatie NEOS in een kamer. 

Zelfstandig wonen was en is nog steeds best moeilijk voor me. Mijn oom en tante hadden me nooit geleerd om voor mezelf te koken of hoe ik met financiële dingen moest omgaan. Ik was er totaal niet klaar voor. En aangezien ik geen andere familie heb in Nederland voelde het ook echt alsof ik er helemaal alleen voor stond. Ik moest zelf stapje voor stapje alles uitvogelen. Gelukkig heb ik wel een woonbegeleider die me bij financiële zaken begeleidt, maar het was nog steeds heel lastig. Ik woon nu al 8 maanden op mezelf en het voelt alsof ik nog elke dag aan het leren ben hoe zelfstandig wonen eigenlijk is. Voor het bouwdepot had ik zelfs met mijn huurtoeslag niet genoeg geld om mijn huur te betalen, laat staan eten voor mezelf te kopen of andere essentiële dingen.


Mijn vrienden zijn belangrijk voor me, ze zijn als familie die ik nooit heb gehad. Door wat ik heb meegemaakt isoleer ik mezelf en vind ik het lastig om nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe dingen aan te gaan. Gelukkig helpen mijn vrienden me daarbij. Samen met vriendinnen doen we bijvoorbeeld proeflessen van allerlei sporten, door hen vind ik het minder eng. Afgelopen week zijn we zelfs gaan kickboksen!

Nu ik op mezelf woon kom ik er steeds meer achter dat de situatie waarin ik zat bij mijn oom en tante niet normaal was. Als kind heb je dit niet door. Door het Bouwdepot kan ik nu in therapie gaan en hopelijk verwerken wat ik heb meegemaakt. Maar ook af en toe gewoon iets leuks doen, zoals de stad in met vriendinnen. Toen ik hoorde dat ik mee mocht doen aan het Bouwdepot kon ik het bijna niet geloven, het klonk als een wonder. Van nooit genoeg geld hebben om rond te komen, naar elke maand geld krijgen wat ik zelf kan besteden. Het voelde bijna alsof het niet echt was. Toch viel er gelijk een last van mijn schouders. Ik vertel je graag hoe mijn eerste maanden Bouwdepot eruit zagen in de volgende brief.


Groeten,

Ruweida

Brief 2 Ruweida

Hallo!

Warm was het de afgelopen tijd he? Op mijn kamer is het best benauwd. Ik heb een ventilator gekocht om een beetje af te koelen.

We zijn nu alweer een paar maanden verder met het Bouwdepot en er is best een hoop veranderd in mijn leven. Weet je nog dat ik schreef dat ik bezig was met mijn eindexamen voor mijn havo? Helaas ben ik gezakt. Daarover was ik eerst super teleurgesteld. Maar mijn psycholoog zei: ‘Je kan niet altijd zoveel van jezelf vragen. Je bent nu zo veel aan het verwerken.’ Het hielp dat een professional dat zei. Ik moet volgend jaar vier vakken overdoen en ben daarvoor super gemotiveerd. Ik kan daarnaast een bijbaantje doen en werken aan mezelf. Zoals je net las bezoek ik sinds kort een psycholoog: dat is misschien wel het grootste nieuws van de afgelopen maanden. 

Ik dacht dat ik nooit over alles wat er is gebeurd zou kunnen praten. Maar ik heb een goede klik met mijn psycholoog en na een paar sessies zijn we gestart met EMDR therapie. Voor de eerste sessies, die 120 euro per keer kosten, moest ik zelf betalen door mijn eigen risico. Zonder het Bouwdepot had ik nooit aan therapie kunnen beginnen, dat geld had ik niet. Er komt nu heel veel naar boven en dat is zwaar, maar ik voel me ook enorm opgelucht. 

De afgelopen maanden heb ik meer tijd kunnen spenderen met vrienden. We zijn zelf een keer uit eten gegaan. Het is héél fijn om net zoals elke 19-jarige ook eens zoiets te kunnen doen. 

In de zomer heb ik ook een bijbaantje genomen, ik maak kamers schoon in het Catharina ziekenhuis. Het is best zwaar werk, 5 dagen fysiek aan de slag in combinatie met mijn slaapproblemen. Helaas moest ik me na één week al ziek melden; ik maak ook kamers schoon van corona patiënten en, je raad het al; ik kreeg corona. Omdat het een vakantiebaantje is kreeg ik de twee weken dat ik ziek was niet doorbetaald. Gelukkig heb ik een financieel vangnet met het Bouwdepot. Ook al is het werken zwaar; ik merk wel dat het ritme me goed doet. 

Mijn woonsituatie is nog hetzelfde. Mijn begeleider vertelde me door de komst van veel Oekraïense vluchtelingen het nog langer zal duren voordat ik een eigen woning of studio krijg. Ik snap het wel, al zou ik het wel fijn vinden om echt een eigen plek te hebben.

Als ik dit zo aan je vertel, kan ik best trots zijn op mezelf. Ondanks alles wat er allemaal gebeurd is ga ik door en heb ik stappen gemaakt.

Over een paar maanden zal ik je weer schrijven. Wil je me terug schrijven? Dan kan naar: Stichting het Bouwdepot, t.a.v Ruweida, Volmarijnstraat 116, 3021 XW Rotterdam of via info@hetbouwdepot.nl met in het onderwerp: antwoord brief Ruweida. 

Groeten,

Ruweida

Brief 3 Ruweida

Beste lezer,

Het Bouwdepot jaar zit er alweer op. Ik vertel je graag hoe het nu met me gaat.

Zoals ik je in de vorige brief vertelde ben ik afgelopen jaar met therapie begonnen. Ik merk echt dat het mij helpt. Ookal heb ik nog moeite om over dingen te praten, elke keer wanneer ik het doe voel ik me een stukje lichter. Ik ben dingen die ik heb meegemaakt een plekje aan het geven. Eerst kon ik niet praten zonder te huilen, het zat me nog zo erg dwars. Door EMDR therapie heb ik het gevoel dat het praten makkelijker gaat. Dat ik het niet weer allemaal herbeleef als ik het er over heb. Dat is al een enorme stap. Ik zit nu bij een basispsycholoog en wordt in dit jaar doorverwezen naar een andere psycholoog omdat ik nog meer sessies nodig heb.

Door de therapie kreeg ik helaas ook nare dromen over het verleden. Daardoor sliep ik slecht en miste ik lessen in de ochtend. Ik sliep gewoon dwars door mijn wekkers heen. Ik heb hier met mijn mentor en coördinator over gehad. Uiteindelijk kon mijn rooster worden aangepast zodat ik niet alleen maar lessen in de ochtend had maar ook in de middag. Dat was zo fijn en dat heeft me echt geholpen. Het gaat nu ook beter op school. Ik heb er nu weer vertrouwen in dat ik de vakken die ik nog moet doen ga halen. In mei zijn de examens.

Ik woon nog steeds via NEOS in een trainingswoning. Nu moet ik nog wat documenten aanleveren en dan zou ik over maximaal drie maanden een nieuwe, eigen woning moeten krijgen. Dit is de eerste woning waar ik op mezelf ging wonen en ik ben er stiekem ook wel een beetje aan gehecht geraakt. Tegelijkertijd zie ik doorstromen naar een eigen woning ook wel als een goede volgende stap, om echt een plek voor mezelf te hebben. Ik heb al een heel Pinterest board gemaakt mijn kamer en huis inspiratie. Ik kan niet wachten om mijn woning in te gaan richten, om het mijn thuis te maken.

Ik ben ook gestart met een baantje bij de JUMBO zodat ik de huur kan blijven betalen wanneer het Bouwdepot stopt. Ik had mezelf voor 30 uur ingepland voor werk. Het kost me heel veel energie, ik werkte van 12.00 tot 22.00, daarna soms nog huiswerk maken en ik moest de volgende dag naar school. Dat was zwaar, zeker in combinatie met therapie.

Het Bouwdepot wordt voor mij een half jaar verlengd. Daar ben ik zo blij om, ik had het niet verwacht en ben zo opgelucht. Ik kan mijn schooljaar nu op een rustige manier afmaken. Ik wil wel blijven werken, maar minder uren. Ik vind het werk leuk en het is gezellig met collega’s. Het zorgt er ook voor dat ik hopelijk een beetje kan sparen voor de inrichting van mijn woning.

Naast school, werk en therapie heb ik dit jaar ook leuke dingen kunnen doen met vrienden. Die zijn super belangrijk voor mij. Komend jaar ga ik mijn eigen verjaardag vieren. Toen ik tot anderhalf jaar geleden nog bij mijn oom en tante woonde , werd mijn verjaardag nooit gevierd. Ik kan nu doen wat ik zelf leuk en belangrijk vind, wat ik wil doen. Afgelopen maanden heb ik mijn grote hobby, namelijk lezen, weer opgepakt. Ik merk dat ik weer de concentratie daarvoor kan opbrengen. Lezen brengt je even in een andere wereld. Dat vind ik heel fijn.

Ik ben hard aan het werk om te bouwen aan mijn toekomst. Ik en bijna klaar met de HAVO en wil dan gaan studeren. Ik denk dat ik toegepaste psychologie of social studies gaan studeren. Ik heb het altijd leuk gevonden om mensen te helpen. Ook door wat ik zelf heb meegemaakt en heb ervaren hoe fijn het is dat er mensen om je heen zijn die je kunnen helpen. Ik zou graag hetzelfde voor anderen willen betekenen.

Dankjewel voor het lezen van mijn brieven. Ik hoop dat veel meer jongeren als ik, die er alleen voor staan, een Bouwdepot krijgen om te werken aan zichzelf en hun toekomst.

Groeten,
Ruweida