Jokeh

Brief 1 Jokeh

Hallo lezer,

Mijn naam is Jokèh. Dat spreek je niet uit als Joke, maar als Djokeh. Je bent vast nog niet eerder iemand tegengekomen met deze naam. Ik ook niet! Mijn naam komt, net als ik, uit Nigeria. Toen ik 7,5 jaar oud was ben ik met mijn broertje geadopteerd door mijn Nederlandse ouders. In het adoptie rapport staat dat mijn ouders niet meer voor me konden zorgen. Helaas kan ik hun gezichten niet meer herinneren.

Ik ben geboren in Nigeria, een Nigeriaanse naam. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen met die naam. Ik was 7,5 toen ik met mijn broertje geadopteerd werd. Ik herinner me plekken waar ik ben geweest, maar geen mensen meer. Ik ken naar een paar kleine woordjes.

Ik vloog voor de allereerste keer, samen met mijn broertje. Ik ontmoette al gauw mijn opa en oma’s, ooms en tante’s, kwam op een nieuwe school in Alphen aan de Rijn, en moest een nieuwe taal leren. In Nederland rook het ook heel anders. Soms, als ik in een Afrikaanse keuken ben, ruikt het ineens naar vroeger.

Mijn ouders leerde ons een hoop en ik had het fijn thuis. Totdat mijn broertje naar de middelbare school ging. Hij werd niet goed begrepen door zijn omgeving en kwam in de problemen. Alle aandacht ging naar hem en mijn ouders vergaten een beetje dat ze nog een kind hadden, die schreeuwde om aandacht maar niet gehoord werd. Toen het echt de verkeerde kant opging met mijn broertje zijn mijn ouders gescheiden. We leven nu allemaal op ons eigen eilandje, er wordt niet echt gepraat. Gelukkig is de band met mijn broertje goed gebleven.

Ik woon nog steeds in hetzelfde huis, met mijn vader. Dat gaat op dit moment niet zo goed. Hij heeft ook trauma’s van vroeger die hij op mij projecteert. Hij heeft heel veel stress rondom mijn broertje met rechtszaken. Hij is ook verslaafd geraakt aan alcohol. De sfeer is dus gespannen thuis.

Ik ben nu 21 jaar. Wat ik echt graag wil is een plek voor mezelf. Ik voel mezelf een zwerver omdat ik me thuis niet veilig voel. Ik ga de ene keer naar mijn vriend, dan naar mijn moeder of naar mijn oma. Maar daar zit ik in hun space, die kan ik niet steeds innemen. Ik verlang echt naar een plek voor mezelf waar ik tot rust kan komen, om aan mezelf te werken. Dan kan ik ook meer open staan naar mijn familie. Als zij het ook willen kan de band weer beter worden.

Ik doe de laboratorium opleiding in Leiden voor chemisch analist. De stress die ik thuis ervaar heeft ook invloed op school. Ik heb veel moeite met concentratie, ben veel aan het overdenken. Om die reden heb ik ook tijdelijk mijn bijbaantje opgezegd, het is nu echt te veel. Via de huisarts heb ik een doorverwijzing gevraagd om in therapie te gaan. Hopelijk kan ik daar in 2023 mee starten.

Een ander doel voor komend jaar, naast het vinden van een eigen woonplek, is het halen van mijn rijbewijs. Er is veel gebeurd met mijn vader en ik kon hem niet naar het ziekenhuis brengen als dat nodig was. Het lijkt me ook leuk om een keer op vakantie te kunnen met vrienden, om samen op roadtrip te gaan.

Mijn begeleider zei dat ze ziet dat ik heel graag wil, maar dat het niet lukt. Ze ziet dat ik aan het overleven ben in plaats van gewoon te leven. Daarom heeft ze me opgegeven voor het Bouwdepot. Ik ben haar daar heel dankbaar voor.

In de volgende brief vertel ik je graag meer over hoe het met me gaat en hoe het Bouwdepot me helpt.

Groeten,
Jokèh

Lees meer brieven van Jokeh