Het verhaal van Imane
“Ik ben zo gelukkig nu met mijn katten en mijn huis. Niemand kan mij dat meer afpakken.”
Fotografe Tony Docekal volgde Imane (24 jaar) tijdens haar Bouwdepot jaar. Bekijk de bijzondere serie hier.
“Ik ben zo gelukkig nu met mijn katten en mijn huis. Niemand kan mij dat meer afpakken.” – Imane 24 jaar.
Met een opleiding in de zorg en een eigen woning in Den Haag heeft Imane eindelijk rust gevonden. We zitten bij haar op de bank – ongeveer het enige in huis dat niét roze is, lacht ze.
“Ik voel me elke dag een prinses.”
Imane deelt haar verhaal over vechten voor vrijheid, veiligheid en zelfstandigheid.
“Ik sta nu gelukkig anders in het leven. Ik kan het verleden achter me laten, maar ik vind het fijn om erover te praten, om die bevestiging te krijgen van hoe ver ik ben gekomen.”
Een breuk met haar moeder zorgde ervoor dat Imane op negentienjarige leeftijd op straat kwam te staan. “Ze koos religie boven mij. Ik koos mezelf boven haar.”
“Ik ben niet op een leuke manier het huis uitgegaan. Ik vertelde op school dat ik niet meer thuis kon wonen. Toen kwam hulp op gang: die avond haalde de politie me op en bracht me naar een opvang. Er was geen plek, dus ik heb zelfs één nacht in een celletje gezeten. Daarna kwam ik in een Blijf-van-mijn-Lijfhuis terecht. Ik voelde me heel alleen.
Ik dacht: dit is het dan, niemand meer om heen.”
“Toen ik dakloos raakte, was ik eigenlijk nog zoveel jonger – van geest, in doen en laten. Mijn moeder deed alles: mijn was, koken, het huishouden, zelfs mijn geldzaken. Ik was van haar afhankelijk in alles.“
“En ineens moest ik voor mezelf zorgen. Ik kreeg mijn eigen salaris, maar wist niet eens hoe ik een wasmachine moest aanzetten.
Ik was negentien, maar nooit echt vrij geweest. Ik leefde in haar wereld; naar school, naar werk, naar huis. Geen vriendinnen, altijd met mijn moeder.
Toen dat wegviel, voelde het alsof ik opnieuw moest leren leven.
Vrijheid was nieuw. En ook beangstigend.”
“Ik kwam terecht in de nachtopvang van het Leger des Heils. Dat was zwaar: grote zalen, weinig privacy, iedereen met eigen trauma’s. Je voelt de stress en de pijn van iedereen daar. Je moet ’s ochtends weg en mag pas weer om vijf uur terug. Overdag loop je buiten rond. In de kou wachten tot je weer naar binnen mag.”
De Koninklijke Bibliotheek in Den Haag werd haar toevlucht. In de stille zalen vond ze rust en kon ze huiswerk maken.
“Toen kreeg ik een kans: kamertraining via het Leger des Heils. Dat was een enorme stap. Voor het eerst een eigen kamer. Geen ouders, geen slaapzaal. Een deur die ik achter me dicht kon doen.”
“Ik kreeg de grootste kamer. omdat ik gemotiveerd was, zeiden ze. Ik deed mijn best. Ik wilde echt vooruit.”
“Kamertraining leerde me koken, wassen, plannen. Dat klinkt klein, maar het is de basis.
Het is een leerschool, maar ook confronterend. Iedereen hier zit in een kwetsbare fase. Iedereen droomt van hetzelfde; een eigen huis, rust, een baan.”
“We hebben allemaal veel meegemaakt hier. Alle emoties, regels, verwachtingen… Veel meiden schamen zich of raken zichzelf kwijt. Je moet opnieuw discipline vinden. Kleine doelen, stap voor stap. Op de groep leer je veel, maar helen deed ik pas écht toen ik op mezelf woonde.”
“Dit is de eerste keer dat ik hier terugkom sinds ik ben verhuisd. Zes jaar geleden alweer. Het voelt spannend. Ik ben zo ver gekomen.”
Tijdens het bezoek sprak Imane met de meiden die er nu wonen over hun plannen om op zichzelf te gaan wonen.
Eén van hen zei: “Ik zou gewoon op een luchtbed slapen.”
Imane wist hoe dat voelde. Dankzij het Bouwdepot kon ze haar eerste spullen kopen – een grote teddybeer en een hangstoel – en echt opnieuw beginnen.
“Mijn naam op de bel.. dat was voor mij een momentje. Voor veel mensen is dat normaal, maar voor mij voelde het als bewijs: hier hoor ik. Ik heb een plek”
“Dankzij het Bouwdepot heb ik nu dit huis. Thuiskomen en mijn katten liggen op de hangstoel. De teddybeer heb ik ook nog steeds trouwens.”
“Dit was de eerste plek die ik bezichtigde. Ik kwam binnen en ik dacht: wat een paradijs voor één persoon. Wauw – ik neem het. Geen twijfel over mogelijk.”
“Zó mooi, zó groot. Ik was net uit mijn dakloze periode, op zoek naar stabiliteit. Zelfs een kleine studio had me blij gemaakt, maar dit…”
Vanaf dat moment werd ik zelfverzekerder en kon ik weer nadenken over mijn toekomst. Ik had eindelijk iets van mezelf.”
“Zonder het Bouwdepot had ik nooit mijn huis kunnen inrichten. Het gaf mij een echte start.”
Met steun van het Bouwdepot kon Imane een vloer leggen, de muren schilderen, gordijnen ophangen en meubels kopen. Het gaf financiële ademruimte en de mogelijkheid om haar woning tot een echt thuis te maken.
“Ik zat in de eerste lichting. We kwamen samen met andere jongeren, allemaal hun eigen verhaal. Het voelde veilig, herkenbaar, samen sterk. Iedereen met zijn eigen droom.”
Imane leerde plannen, sparen en keuzes maken. De rust die dat bracht, gaf haar ruimte om te werken en weer te dromen over de toekomst.
“Voor het eerst had ik lucht. Ik kon ademhalen.
Niet alleen overleven, maar leven.”
“Nu heb ik een vaste baan in de ouderenzorg en begin ik aan de opleiding hbo-verpleegkunde.
Ik wil blijven groeien, en ooit iets voor mezelf beginnen.”
“Ik droom ervan om later internationaal in de zorg te kunnen werken.”
“Sommigen denken dat het Bouwdepot gratis is. Maar je moet verantwoorden, leren en doorzetten.
Voor mij was het geen cadeau, maar een kans.
Het gaf me vertrouwen in anderen, en in mezelf. Daarom wil ik mijn verhaal graag delen.”
