Het verhaal van Nawar
“Toen ik werd gekozen voor het Bouwdepot, had ik hetzelfde gevoel als toen ik kampioen werd bij kickboksen. Alsof ik vloog.”
Na het Bouwdepot-jaar van Nawar ging fotograaf Tony Dočekal voor een tweede keer bij hem langs.
“Afgelopen jaar ben ik volwassen geworden. Ik ben veranderd van een gekke jongen naar iemand die echt nadenkt. Over geld. Over gezondheid. Over mijn toekomst.”
Wanneer ik Nawar (nu 20) opnieuw ontmoet, opent hij de deur van zijn eigen studio in Den Bosch met een brede glimlach. Er staat zelfs een zelfgemaakte proteïneshake voor me klaar. “Sport en gezond eten zijn duur. Maar ik kies daar nu bewust voor. Voor het Bouwdepot dacht ik meer aan leuke dingen. Nu weet ik: eerst wat ik nodig heb, daarna wat ik wil.”
“Ik ben zo wat elke dag in de sportschool te vinden. Hier vind ik mijn rust, controle en discipline.”
De sportschool voelt voor Nawar als tweede thuis aan. Tussen de gewichten en spiegels bouwt hij niet alleen aan zijn lichaam, maar ook aan een nieuwe toekomst.
Nawar is gestopt met zijn studie autotechniek. Hij voelde zich daar niet op zijn plek, maar heeft alweer nieuwe plannen. Waar kickboksen vroeger zijn grote droom was, ligt zijn ambitie nu ergens anders. Tegenwoordig niet meer in de ring, maar in het helpen van anderen.
“Mensen vragen mij vaak hoe ze moeten trainen. Toen dacht ik: misschien moet ik hier gewoon mijn werk van maken.”
Personal trainer. Misschien ooit een eigen sportschool. Of misschien ergens anders in ondernemen.
Daarom start hij in september met de MBO studie Sport en Bewegen. Voor Nawar draait werk niet alleen om een eigen inkomen, maar ook om zelfstandigheid en persoonlijke ontwikkeling.
“Ik wil zelf keuzes kunnen maken en doen waar ik goed in ben.”
Ook zijn sociale kring is veranderd. Sommige oude vrienden liet hij de afgelopen tijd bewust achter. “Niet iedereen groeit met je mee. Sommige mensen houden je juist tegen.”
In plaats daarvan koos hij voor mensen die hem verder helpen. Via zijn nieuwe beste vriend vond hij werk bij Domino’s, waar hij inmiddels niet alleen bezorgt, maar ook nieuwe collega’s begeleidt. “Daarin vertrouwen ze mij, ook al werk ik er nog niet eens vier maanden.”
Met veel leeftijdsgenoten voelt het als één grote vriendengroep op de werkvloer. Nawar is vaak op stap met zijn collega’s van Domino’s. Toch blijft familie zijn grootste drijfveer. Afgelopen kerst gebeurde iets waar hij lang op heeft gewacht: zijn moeder kwam vanuit Egypte naar Nederland.
“Voor het eerst sinds mijn zestiende zag ik haar weer.”
Voor zijn Egyptische familie is het niet zo vanzelfsprekend om naar Nederland te komen, en zelf kan hij niet naar Egypte. Zonder de Nederlandse nationaliteit mag je niet buiten Europa reizen.
In zijn stem klinkt heimwee wanneer hij praat over zijn moeder, maar ook wanneer hij het heeft over zijn oma en de rest van zijn familie. Hen heeft hij ook al jaren niet gezien. Daar zit ook zijn motivatie.
“Ik werk, studeer en zet door. Zodra het kan, wil ik mijn familie opzoeken.”
Volgend jaar gaat hij voor het eerst een poging doen om de Nederlandse nationaliteit te krijgen. En hij heeft er vertrouwen in dat dit gaat lukken.
Hoewel hij zich in Nederland staande houdt, blijft Egypte diep verankerd.
“Ik voel me Egyptisch. Het zit in hoe wij delen, helpen, voor elkaar zorgen.”
Nawar leeft niet vanuit een strak tienjarenplan. Zijn focus ligt dichterbij.
“Rustig. Stap voor stap. Ik wil gewoon zeker weten dat ik het zelf allemaal kan, dan zien we daarna wel verder.”
