“Bij het Bouwdepot werd ik voor het eerst niet behandeld als een probleemjongere die zelf verkeerde keuzes had gemaakt. Dat betekende heel veel voor me.”
Er straalt een rustige, lieve, warme energie van de 21-jarige Antoinette uit Weert af wanneer je met haar spreekt. Ze houdt van tekenen, van mode en heeft oog voor de ander. Toch is het haar niet bepaald voor de wind gegaan in haar jonge leven.
Op het moment dat ze voor het eerst met het Bouwdepot in aanraking komt, studeert ze Fashion in Eindhoven. De corona viert zijn hoogtijdagen, waardoor Antoinette met haar 0-urencontract als winkelmedewerker geen inkomsten meer heeft. Op steun van haar ouders kan ze ook niet rekenen, want het contact was toen verbroken. “Ik voelde gewoon helemaal geen hoop meer. Ik dacht echt: hoe ga ik mezelf ooit uit deze situatie halen? Het Bouwdepot was eigenlijk een soort reddingsboei die naar me toe werd gegooid.”
Als haar schoolmaatschappelijk werker vertelt over het Bouwdepot, is Antoinette aanvankelijk sceptisch: “Ik had gewoon nooit verwacht dat ik daarvoor zou worden geselecteerd, het leek te mooi om waar te zijn. Maar mijn begeleider was vastberaden dat het iets voor mij zou zijn, dus heb ik haar groen licht gegeven om me aan te melden.” En zo geschiedde. In 2022 start Antoinette haar Bouwdepot-jaar: “Onwerkelijk…”
“Ik weet nog heel goed wat ik van het eerste geld heb gedaan. Ik was net jarig geweest, en mijn toenmalige vriend ook, dus we zijn samen taart gaan eten. Dat was zo leuk! Even helemaal geen stress over geld, niet nadenken of je een taartje kiest van een euro duurder.” Want die ene euro maakte destijds al het verschil. “Als ik ‘s ochtends wakker werd, zaten de geldzorgen al in mijn hoofd: wat ga ik ontbijten? En als mijn brood dan op is, wat moet ik meenemen naar school? En wat heb ik dan ‘s avonds nog over? Met al die problemen in je hoofd, is het heel moeilijk om het grote plaatje te blijven zien of je te concentreren op school. Tijdens het Bouwdepot vielen die zorgen weg en merkte ik dat er veel meer ruimte kwam om na te denken.”
“Ik ben wel echt veranderd”, blikt Antoinette terug op begin 2022. “Ik herken sneller bepaalde situaties waar ik niet in wil terugvallen. En ik ben meer grenzen gaan stellen. Ik denk dat dat komt door een stukje eigenwaarde: Ik kon weer voor mezelf zorgen, rondkomen, meedoen met de rest. Dat deed heel veel met me. En met meer eigenwaarde werd het makkelijker om grenzen te stellen.”
De groei van haar eigenwaarde dankt Antoinette ook voor een groot deel aan de manier waarop ze door het Bouwdepot werd behandeld: “Ik was niet zomaar een probleemjongere die er zelf voor had gekozen om niet succesvol te zijn”. Dat was een schril contrast met de andere hulpinstanties die Antoinette in haar leven al was tegengekomen: “Bij jeugdzorg had ik altijd het gevoel dat ík het probleem was, dat ík verkeerde keuzes maakte. Terwijl het voor een groot deel gewoon pech was. Ik kreeg zelden de kans om mijn hele verhaal te vertellen. En dat heb ik bij het Bouwdepot wel gekregen.” Het ontroert Antoinette nog altijd zichtbaar. “Als je keer op keer mensen voor je krijgt die de indruk hebben dat jij minder bent door de manier waarop jij jouw leven leeft, is dat heel moeilijk. Daar word je niet bepaald zelfverzekerder van. En ik kan best begrijpen dat als er veel misbruik van het systeem wordt gemaakt, je steeds strenger en misschien zelfs wantrouwig wordt. Maar dat voelt gewoon heel oneerlijk voor de mensen die echt even in de shit zitten. Bij het Bouwdepot ging het niet over wat ik wel of niet fout had gedaan, en of dat mijn schuld was. Daar werd gewoon erkend dat ik in een rotte situatie zat en er werd een hand naar me uitgereikt.”
Die andere bejegening maakte blijvende indruk op Antoinette: “Ik merk dat ik meer vertrouwen heb gekregen in hulpinstanties. Ik zie nu dat er veel mensen zijn die wel echt willen helpen, en dat geeft me hoop.”
En de toekomst? “Ik ben nog niet waar ik wil zijn,” zegt Antoinette. Ondanks dat het Bouwdepot-jaar haar heeft geholpen, is haar huidige situatie nog niet optimaal en is ze tijdelijk gestopt met haar opleiding. “Bij vlagen ben ik erg hoopvol over de toekomst, en bij vlagen minder, zo gaat dat. Maar door het Bouwdepot heb ik wel het contact met mijn ouders kunnen herstellen, ben ik uit mijn onveilige relatie gestapt en is vooral mijn situatie niet verder geëscaleerd. Wie weet waar ik anders nu was geweest, ik moet er echt niet aan denken.” Een reddingsboei dus, die Antoinette met beide handen heeft gegrepen. “Door het Bouwdepot heb ik mijn hoop weer teruggevonden, en daar ben ik heel erg dankbaar voor.”
